الشيخ محمد تقي بهجت
390
جامع المسائل ( فارسي )
مراد از « وطى » در اين مقام ، مثل سائر مقامات براى سائر احكام است . و در خنثاى مشكل ثابت نمىشود حكم . حيوانى كه خمر يا بول بياشامد اگر حيوانى شرب خمر نمود و قريب به آن ذبح شد احوط غَسل لحم آن است ، و احوط ترك اكل آن چه در باطن آن از امعاء و قلب و كبد است ؛ و اگر آشاميد بول را پس از آن ذبح شد احوط غَسل آن چه در باطن آن است ؛ و احتياطات مذكوره در صورتى است كه ذبح ، بعد از قطع به زوال و استحاله - به واسطهء طول زمان - واقع نشود . تعدادى از حيوانات حرام گوشت و حلال گوشت از حيوانات حرام گوشت سگ و سنوّر است چه اهلى باشد يا وحشى . و از جملهء حلال گوشت از حيوانات وحشيّه گاو كوهى و كبش كوهى و حمار وحشى و آهو و يحمور است . و سَبُع از چارپايان - كه حيوان مفترس و داراى نيش است - چه قوى باشد مثل اسد و نمر و فهد ، و ذئب يا ضعيف باشد مثل ثعلب و ضبع و ابن آوى ، و آن چه از طيور ، مفترس هست و داراى مخلب است ، حرام است . و همچنين ارنب و ضبّ و همه حشرات و يربوع و قنفذ و و بر و خز و فنك و سمور و سنجاب و عظائه و حكة ، از جملهء حرام گوشت مىباشند ؛ و تحريم مخصوص به هر يك از خبيث يا مسخ يا از حشرات يا سبُع يا صاحب نيش بودن نيست .